Moje prezentacje trwają około 20 minut. Tym razem mówiłem a raczej starałem się mówić przez bite pół godziny. Dlaczego tak długo? Bo panie tak rozmawiały, że co kilka minut musiałem przerywać. A wszyscy wiemy, że przerywanie jest bardzo stresujące.

Być może zastanawiasz się dlaczego ludzie rozmawiają w czasie prezentacji. Powody mogą być różne: od przyczyn towarzyskich (dawno nie widzieliśmy się i trzeba omówić „co tam u Ciebie” po fakt, że prowadzący przynudza. Gdyby zebrać te powody pewnie byłoby wszystkiego po trochu.

Moje prezentacje dla nauczycieli połączone ze szkoleniem merytorycznym z danego tematu mają jeszcze jedna cechę prowokującą do gadania. Są darmowe.

Wszyscy wiemy – jak coś jest za darmo to mało kto to szanuje. I ta zasada sprawdza się na moich spotkaniach. Nauczycielki gadają jak szalone nie przejmując się niczym. Nie zmienia to faktu, że trzeba sobie jakoś z tym problemem poradzić.

Co zrobiłem w Świeciu?

Poradziłem sobie stosując jedną metodę. Mam ich kilka na takie rozgadane towarzystwo, ale tym razem postanowiłem sprawdzić czy używając tylko jednego sposobu uda mi się uciszyć rozbawione nauczycielki.

Zatem wróćmy do rozgadanej sali a konkretnie pięciu pań, których rozmowa wyraźnie dominowała nad pogawędkami pozostałej części uczestniczek i niestety nad moją prezentacją.

Rozpoczynając prezentację powiedziałem: „To zaczynamy, dobrze? Bardzo proszę o ciszę”. Jak się domyślasz – zero reakcji. Zrobiłem wtedy pierwsza pauzę, czekając aż towarzystwo się uspokoi.

Rzeczywiści zrobiło się nieco ciszej zatem kontynuowałem. Z każdym moim słowem, hałas w sali narastał. Gdy przestałem słyszeć to co mówię, znowu przerwałem. Zamilkłem na jakieś pół minuty. Dopiero po tym czasie panie zorientowały się, że coś jest „nie halo”. Kilka z nich uśmiechnęło się ze zrozumieniem (tak mi się zdawało).

No to ja dalej swoje. Za 5 minut znowu hałas – ale tym razem na placu boju pozostało kilka pań i ja. To ja znowu przerywam, to one milkną. To ja zaczynam znowu mówić, to one też. Nie uwierzycie ale taki scenariusz powtórzył się sześć razy!

Moja ostatnia pauza trwało chyba minutę. Stałem na środku sali i milczałem delikatnie się uśmiechając. Starałem się tym łagodnym uśmiechem powiedzieć „ja mam czas, poczekam” a w domyśle „to Wy się śpieszycie do swoich domów, mężów, klasówek i obiadów. Będziecie gadać, później skończymy”

Nie wiem czy złapałem telepatycznie łączność z rozgadanymi paniami ale w końcu zamilkły. Nie zwracałem im uwagi, nie prosiłem o spokój, nie denerwowałem się. Po prostu przerywałem prezentację i milczałem.

Kilka uwag, które mogą Ci się przydać w takiej sytuacji:

1. Gdy widzowie hałasują, nie staraj się mówić coraz głośniej. Da to efekt przeciwny do zamierzonego – im głośniej będziesz mówić, tym ludzie głośniej będą rozmawiać. Po pierwsze dlatego, że Ty sam dajesz im alibi mówiąc podniesionym głosem. Po drugie zagłuszasz ich i są zmuszeni głośniej mówić.

2. Nie powtarzaj kilka razy błagalnym tonem „Bardzo Państwa proszę o ciszę”. Jak raz Cię nie posłuchali to nie posłuchają i drugi. Lepiej już zażartuj np. tak jak ja: „Jestem dużym facetem 100 kilo wagi, ponad 180 cm wzrostu ale nie dam rady Państwa przekrzyczeć”. Gdy jesteś filigranową kobietką możesz powiedzieć „A miałam zabrać ze sobą mikrofon i głośniki, wtedy miałabym z Wami równe szanse!”
Ludzie chętniej dostosują się do sugestii przekazanej w zabawny sposób niż do polecenia wydanego lodowatym głosem.

3. Gdy będziesz kończyć prezentację z cichą salą (uciszoną wcześniej) podziękuj audytorium za to, że dostosowało się do Twojej prośby: „Bardzo Państwu dziękuję za wysłuchanie mnie. Tak naprawdę to dziękują moje strony głosowe oraz…. laryngolog z mojej przychodni :-]”

Teraz prosty sposób na pozbycie się uciążliwych wtrąceń typu eee, yyy:

Przygotuj kilkuminutowe wystąpienie i wygłoś je przed grupą znajomych w swój „zwykły” sposób. Niech policzą ile razy powiedziałeś eee lub yyy. Następnie powtórz przemówienie ale mów poszczególne zdania lub frazy bardzo wyraźnie, zaznaczając logiczne przerwy między nimi. Nie obawiaj się, że przez chwilę będzie cicho! Absolutnie nie przedłużaj sztucznie wyrazów! Koniec to koniec. Poproś ponownie znajomych o policzenie tych wstrętnych wtrętów.

Zapewniam Cię, że będzie ich znacznie mniej. Gdy potrenujesz i przyłożysz się do ćwiczeń, po kilku prezentacjach stwierdzisz, że wyrzuciłeś ze swojego słownika eee, yyy.

Mam dla Ciebie bardziej radykalną metodę ale ostrzegam, że może ona uderzyć Cie po kieszeni. na swoje kolejne wystąpienie zabierz znajomego i poproś go o policzenie ile razy wydałeś z siebie eee lub yyy. za każdy taki wtręt zapłać mu złotówkę lub 10 groszy gdy mówisz tego wiele.  Groźba utraty pieniędzy powinna Cię zmotywować do ograniczenia liczby tych nieprzyjemnych odgłosów.

PS. Często zdarza się tez, że mówimy „yyy” na samym początku naszej wypowiedzi, tak jakbyśmy „rozpędzali się”. Wynika to z tego, że rozpoczynając wypowiedź zastanawiamy się jak zacząć.

Najlepiej byłoby błyskawicznie uporządkować myśli i w ułamku sekundy wiedzieć co i jak chcemy powiedzieć. Niestety, nie każdemu dana jest ta umiejętność. (ja też czasami zaczynam od yyy szczególnie po pytaniach zadanych przez dziennikarzy „na żywo” – zauważyłem to słuchając rozmów ze mną na antenie radiowej).  Zatem jak widzisz, nobody’s perfect.

Jeśli nie potrafisz szybko odpowiadać na pytania, wstaw na początek pierwszego zdania jakiś ogólny zwrot typu: jeśli chodzi o…; odpowiadając na pani/pana pytanie…; to dobre pytanie…; kiedyś o tym myślałem….; zastanówmy się nad tym wspólnie…

Ten zwrot da Ci czas na płynne przejście do właściwej części odpowiedzi bez konieczności „katowania” słuchaczy tym nieszczęsnym „yyy”.

Oto kilka, moim zdaniem, najlepszych zastosowań pauzy podczas przemawiania:

1. Zawieś głos tuż przed wypowiedzeniem bardzo ważnego zdania. Takiego, które ma zapaść w pamięć Twoich widzów. Ta 2-3 sekundowa cisza zwróci uwagę ludzi na to co masz im do powiedzenia.

2. Zrób kilkusekundową pauzę po wypowiedzeniu bardzo ważnego (najważniejszego) przesłania Twojego wystąpienia. W tym czasie stań na wprost widzów, patrz im w oczy. Niech mają czas na przemyślenie Twoich słów.

3. Przerwij swoją przemowę na chwilę gdy publiczność jest zdekoncentrowana, wierci się lub rozmawia (albo wszystko naraz). Dasz tym do zrozumienia, że prosisz o spokój. Zachowanie takie ma dodatkowy walor – będzie słychać tylko osoby przeszkadzające. To dla nich niekomfortowa sytuacja i powinny się uciszyć, przynajmniej na chwilę.

4. Gdy bardzo denerwujesz się, przerwij prezentację na kilka sekund. Odwróć się na moment plecami do widowni, weź głęboki oddech i… powiedz sobie w myślach: „będzie dobrze!”.

5. Gdy zadajesz swoim widzom pytania, a oni nie chcą na nie odpowiadać poczekaj… 11 sekund. Gdy w tym czasie nikt nie odpowie, możesz  być pewny, że nie uzyskasz już odpowiedzi. Być może teraz wydaje Ci się niemożliwe – stać przed widownią 11 sekund i nic nie mówić, ale nauczysz się tego. Na pocieszenie powiem Ci, że rzadko kiedy publiczność wytrzymuje ten czas i prawie zawsze znajdzie się w sali ktoś kto przerwie ciszę… odpowiadając na Twoje pytanie.

Wielu mówców boi się ciszy. Ich zdania dosłownie wpadają na siebie jak jadące za sobą wagoniki na luźnym holu. Taki mówca nie daje odetchnąć swoim widzom, nie daje im czasu na zastanowienie się na jego słowami. Taki mówca myśli, że gdy publiczność „usłyszy” ciszę to pomyśli, że zapomniał dalszej części prezentacji. Ale jest w błędzie. Widzowie będą mu wdzięczni za chwile wytchnienia.

Korzystaj z siły ciszy, jeśli tylko uznasz to za stosowne.