Moje prezentacje trwają około 20 minut. Tym razem mówiłem a raczej starałem się mówić przez bite pół godziny. Dlaczego tak długo? Bo panie tak rozmawiały, że co kilka minut musiałem przerywać. A wszyscy wiemy, że przerywanie jest bardzo stresujące.

Być może zastanawiasz się dlaczego ludzie rozmawiają w czasie prezentacji. Powody mogą być różne: od przyczyn towarzyskich (dawno nie widzieliśmy się i trzeba omówić „co tam u Ciebie” po fakt, że prowadzący przynudza. Gdyby zebrać te powody pewnie byłoby wszystkiego po trochu.

Moje prezentacje dla nauczycieli połączone ze szkoleniem merytorycznym z danego tematu mają jeszcze jedna cechę prowokującą do gadania. Są darmowe.

Wszyscy wiemy – jak coś jest za darmo to mało kto to szanuje. I ta zasada sprawdza się na moich spotkaniach. Nauczycielki gadają jak szalone nie przejmując się niczym. Nie zmienia to faktu, że trzeba sobie jakoś z tym problemem poradzić.

Co zrobiłem w Świeciu?

Poradziłem sobie stosując jedną metodę. Mam ich kilka na takie rozgadane towarzystwo, ale tym razem postanowiłem sprawdzić czy używając tylko jednego sposobu uda mi się uciszyć rozbawione nauczycielki.

Zatem wróćmy do rozgadanej sali a konkretnie pięciu pań, których rozmowa wyraźnie dominowała nad pogawędkami pozostałej części uczestniczek i niestety nad moją prezentacją.

Rozpoczynając prezentację powiedziałem: „To zaczynamy, dobrze? Bardzo proszę o ciszę”. Jak się domyślasz – zero reakcji. Zrobiłem wtedy pierwsza pauzę, czekając aż towarzystwo się uspokoi.

Rzeczywiści zrobiło się nieco ciszej zatem kontynuowałem. Z każdym moim słowem, hałas w sali narastał. Gdy przestałem słyszeć to co mówię, znowu przerwałem. Zamilkłem na jakieś pół minuty. Dopiero po tym czasie panie zorientowały się, że coś jest „nie halo”. Kilka z nich uśmiechnęło się ze zrozumieniem (tak mi się zdawało).

No to ja dalej swoje. Za 5 minut znowu hałas – ale tym razem na placu boju pozostało kilka pań i ja. To ja znowu przerywam, to one milkną. To ja zaczynam znowu mówić, to one też. Nie uwierzycie ale taki scenariusz powtórzył się sześć razy!

Moja ostatnia pauza trwało chyba minutę. Stałem na środku sali i milczałem delikatnie się uśmiechając. Starałem się tym łagodnym uśmiechem powiedzieć „ja mam czas, poczekam” a w domyśle „to Wy się śpieszycie do swoich domów, mężów, klasówek i obiadów. Będziecie gadać, później skończymy”

Nie wiem czy złapałem telepatycznie łączność z rozgadanymi paniami ale w końcu zamilkły. Nie zwracałem im uwagi, nie prosiłem o spokój, nie denerwowałem się. Po prostu przerywałem prezentację i milczałem.

Kilka uwag, które mogą Ci się przydać w takiej sytuacji:

1. Gdy widzowie hałasują, nie staraj się mówić coraz głośniej. Da to efekt przeciwny do zamierzonego – im głośniej będziesz mówić, tym ludzie głośniej będą rozmawiać. Po pierwsze dlatego, że Ty sam dajesz im alibi mówiąc podniesionym głosem. Po drugie zagłuszasz ich i są zmuszeni głośniej mówić.

2. Nie powtarzaj kilka razy błagalnym tonem „Bardzo Państwa proszę o ciszę”. Jak raz Cię nie posłuchali to nie posłuchają i drugi. Lepiej już zażartuj np. tak jak ja: „Jestem dużym facetem 100 kilo wagi, ponad 180 cm wzrostu ale nie dam rady Państwa przekrzyczeć”. Gdy jesteś filigranową kobietką możesz powiedzieć „A miałam zabrać ze sobą mikrofon i głośniki, wtedy miałabym z Wami równe szanse!”
Ludzie chętniej dostosują się do sugestii przekazanej w zabawny sposób niż do polecenia wydanego lodowatym głosem.

3. Gdy będziesz kończyć prezentację z cichą salą (uciszoną wcześniej) podziękuj audytorium za to, że dostosowało się do Twojej prośby: „Bardzo Państwu dziękuję za wysłuchanie mnie. Tak naprawdę to dziękują moje strony głosowe oraz…. laryngolog z mojej przychodni :-]”

Sam bardzo często jestem w takiej sytuacji i wiem, że ludzie potrafią być  w takich momentach straszni a słowo „kultura” to najlepiej schowany wyraz w słowniku wyrazów obcych!

Skoro ludzie nie grają fair, przepychają się, przerywają sobie wzajemnie i oczekują, że jesteś w stanie rozmawiać z dziesięcioma osobami na raz, Ty musisz byś stanowczy i bezwzględnie zaprowadzić porządek!

Ja miałem taki przypadek, że w bałaganie, jedna z nauczycielek próbowała „dyskretnie” wyjąć z mojej skrzynki z upominkami, kilka książek i je sobie przywłaszczyć! Na moje pytanie co robi, nie potrafiła udzielić sensownej odpowiedzi. Ja skomentowałem to krótko: „nie chcę być niemiły ale takie zachowanie można określić w jeden sposób… [tu zawiesiłem głos] a w powietrzu przy absolutnej ciszy zawisło słowo kradzież”. Na takie ekstremalne sytuacje też musisz się przygotować.

Na szczęście nie zdarzają się one często. Zatem Ty prawdopodobnie będziesz zmuszony „tylko” do zapanowania nad nerwowymi reakcjami uczestników prezentacji.

Pamiętaj o kilku zasadach, którymi masz się kierować w takich sytuacjach:

1. Przestrzegasz kolejności zgłoszeń. Ludzie ustawiają się przy Twoim stanowisku w kolejce, jak za dobrych PRL-owskich czasów i grzecznie czekają.

2. Rozmawiasz tylko z jedną osobą na raz.

3. Gdy ktoś próbuje bezczelnie wcisnąć się ze swoim problemem, prosisz grzecznie o poczekanie na swoją kolej.

4. Gdy zwrócenie uwagi nie pomaga, przerywasz obsługę i mówisz głośno do wszystkich: ” W takich warunkach nie skończymy do wieczora, proszę o zachowanie porządku”. Ludzie nie lubią wychodzić później ze spotkań, zatem to zadziała.

5. Nie wkurzaj się (łatwo powiedzieć). Więcej załatwisz uśmiechem lub lekką ironią (ale z tym ostrożnie!) niż złością.

6. Osobom, które grzecznie czekały do końca możesz sprezentować jakiś drobny upominek. Ale bez szaleństw!

To Ty jesteś „szefem” i musisz to pokazać uczestnikom prezentacji. Nie chodzi mi o ustawianie towarzystwa i pokazywanie kto tu rządzi. Twoim zadaniem jest wprowadzenie porządku i dyscypliny aby obsługa klientów przed i po prezentacji wypadła sprawnie i profesjonalnie. To ma ogromny wpływ na odbiór Twoich wysiłków przez uczestników. Ludzie nie lubią czekać. Lubią natomiast gdy są profesjonalnie i w miarę możliwości szybko obsłużeni.

Życzę powodzenia!

I co? I w pewnym  momencie ktoś „strzela Ci w kolano”, i w ciągu kilku sekund widzisz jak cały zapał Twojej widowni ulatuje jak powietrze z przedziurawionego balonika. Ja przeżyłem coś takiego kilka tygodni temu podczas szkolenia w Żninie (woj. kuj-pom), gdy prezentowałem najnowszy program komputerowy dla nauczycieli, który powstał w moim wydawnictwie.

Na sali było ponad 30 osób – matematyków, którzy z ciekawością słuchali mojej opowieści o naszym najnowszym oprogramowaniu do tworzenia prac klasowych do gimnazjum. Naprawdę bardzo prosty w obsłudze, funkcjonalny  i co najważniejsze, długo oczekiwany przez nauczycieli. Produkt, wyręczający w ich w żmudnym procesie wymyślania zadań na klasówki i sprawdziany. I rzeczywiście prezentacja spotkała się z ogromnym zainteresowaniem. Widziałem na twarzach uczestników, że program im się podoba. Po mojej prezentacji, zadawali mi pytania. Widziałem, że moje odpowiedzi ich satysfakcjonują do momentu gdy… jedna z nauczycielek powiedziała:

„Ja testowałam ten program na Waszej stronie internetowej i muszę powiedzieć, że nie kupię go gdyż, moim zdaniem jest on bardzo ubogi w zadania. Poza tym uważam, że zadania są źle dobrane”.

Już w sekundę po tym jak pani „Szczera” to powiedziała, zauważyłem, że z moich słuchaczy uszło całe powietrze a raczej zapał do zakupu programu.

Dlaczego ta opinia tak mocno zaważyła na efekcie mojej prezentacji? Dlatego, że była wypowiedziana przez jednego z nich – nauczyciela. Ja jestem tylko „gadającą” głową, wynajętą przez wydawnictwo. „Płacą mu za to żeby chwalił ich produkty” – myśleli moi słuchacze – „a pani Szczera powiedziała prawdę. Program jest słaby”.

Nieważne czy pani „Szczera” powiedziała prawdę, czy nie. Albo inaczej, powiedziała swoją prawdę. To tylko jej osobista opinia ale bardzo silna.

Co my, prezenterzy możemy powiedzieć po takim ataku. Jak się ratować?

Jednym ze sposobów jest odwołanie do grupy i zapytanie: „Czy ktoś z państwa testował nasz program i ma odmienne zdanie?”  Skoro „zaatakował” nas jeden z uczestników, spróbujmy „poratować się” równie wiarygodną opinią innej osoby, tym razem pozytywną. Na moje nieszczęście nikt inny nie próbował pracować na naszym programie online. Pozostało mi zatem samemu bronić resztek honoru tego skądinąd, dobrego produktu:

„Proszę Państwa, różne są Wasze oczekiwania wobec programu, różnych macie uczniów w swoich klasach. Dla kogoś zadań jest za mało. Dla innego nauczyciela będzie ich w sam raz. Komuś nie podoba się dobór zadań a ktoś inny będzie zadowolony z proponowanych przez nas zestawów bo akurat trafią one w jego gust i poziom uczniów. Mam do Państwa jedną prośbę – zapoznajcie się sami z tym programem i oceńcie jego funkcjonalność i przydatność dla siebie. Potem podejmijcie decyzję o ewentualnym zakupie.”

Nie wiem jaki będzie efekt moich starań. Mam jednak nadzieję, że obecni na spotkaniu nauczyciele sami sprawdzą co wart jest nasz program.

Chciałbym abyście zapamiętali dwie rzeczy z tej historii:

1. Zawsze, ale to zawsze, opinia osoby reprezentującej daną grupę zawodową, społeczną czyli jednego z „nas” jest dla uczestników wystąpienia bardziej wiarygodna od opinii wygłaszanych przez mówcę. Nie walcz z tym.

2. Spróbuj zrównoważyć negatywną opinię jednego widza, pozytywnym zdaniem drugiego. Jak się nie uda, podejmij nierówną walkę i jak tylko możesz, wpłyń na ostateczne zdanie uczestników Twojej prezentacji.