Dziś mam dla Ciebie pomysł jak zapewnić sobie ciszę ze strony dzwoniących telefonów.

www.youtube.com/watch?v=F6ZVq_7f66I

Oto transkrypt tego nagrania (dla osób, które nie lubią mnie oglądać w sportowej koszulce)

Aby zmotywować uczestników Twojego szkolenia do wyłączenia aparatów telefonicznych z przynajmniej ich wyciszenia możesz zaproponować kontrakt:
„bardzo państwa proszę o wyłączenie telefonów na czas mojego wystąpienia”
Jeśli zauważysz, że mimo Twojej prośby niewiele osób sięga po telefon, możesz delikatnie pogrozić palcem i zastosować taką mini-groźbę :)

„Osoba, której zadzwoni telefon będzie moim ochotnikiem do wykonania ćwiczenia a zadań przygotowałem dla Państwa kilka…”
Widzowie niechętnie udzielają się na zajęciach zatem nasza groźba (o ile zabrzmi realnie) powinna spełnić swoją rolę. Musisz być oczywiście przygotowany na taką sytuację a gdy ona nastąpi (tzn. telefon jednak komuś zadzwoni) musisz mieć przygotowane jakieś drobne zadanie – chociaż pytanie dotyczące tematu, o którym mówisz.

Gdy spełnisz swoja groźbę i „zatrudnisz” w jakikolwiek sposób właściciela niesfornego telefonu, zaręczam Ci, że po takiej akcji WSZYSCY sięgną po komórki i je wyłączą!

Na koniec mam dla Ciebie dość śmiały pomysł na komentarz dotyczący dzwoniących telefonów. Zaczerpnąłem go z książki amerykańskiej autorki Ellen A. Kaye. W książce „jak się wypromować w każdej sytuacji” przytacza swój komentarz w takiej sytuacji. Oto on:
„Bardzo proszę Państwa o przełączenie telefonów w tryb wibracji a wibratorów w tryb telefoniczny!”

Jak myślisz czy w Polsce taki komentarz przeszedłby… bez komentarza ze strony widzów?

Jeśli zdecydujesz się na to, że odpowiadasz „z marszu” to sprawisz wrażenie bardziej otwartego, pewniejszego siebie – „jestem gotowy na wszystko w każdej chwili”. Minusem tego rozwiązania jest możliwość lawiny pytań i przedłużenia prezentacji. Możesz stracić kontrolę nad czasem wystąpienia…

Ja proponuję Ci „przerzucenie” pytań na koniec prezentacji. Niech ludzie sobie zanotują swoje wątpliwości i wrócicie do nich na sam koniec.

A teraz już pora na zabłyśnięcie podczas tej dość stresującej części twojego wystąpienia. Zaraz okaże się, że nie będzie to takie trudne!

Najczęściej, wyobrażamy sobie,że publiczność zada nam tak zwane trudne pytania. Z drugiej strony co to oznacza – trudne pytania. Nie ma trudnych pytań, mogą być tylko trudne odpowiedzi.

Zanim zaprezentuję Ci kilka pomysłów na to jak odpowiadać na pytania widowni, poproszę Cię o jedno: dobrze przygotuj się do tej części spotkania.

Zastanów się jakie pytania mogą paść ze strony słuchaczy i opracuj odpowiedzi na nie. Tak naprawdę Ty wiesz najlepiej o co mogą zapytać uczestnicy spotkania. Jeśli przed wystąpieniem solidnie przyłożysz się do tej części spotkania, okaże się, że przewidziałeś 9 pytań na 10.

Zastanówmy się teraz, z jakimi pytaniami możesz się spotkać:

1. Pytania, na które znasz odpowiedź. Tego typu pytanie potraktuj jako okazję do powtórzenia najważniejszych części swego wystąpienia. Możesz odpowiedzieć: Tak i zaraz to wyjaśnię…”, „Nie i zaraz powiem dlaczego…”

2. Pytania, na które nie znasz odpowiedzi. Masz do tego prawo! Wtedy odpowiadasz: „Nie wiem, nie pamiętam, ale sprawdzę”. Paradoksalnie możesz podnieść swoją wiarygodność przyznając się do niewiedzy. Idealną sytuacją byłoby, gdyby udało Ci się zdobyć potrzebne informacje jeszcze przed zakończeniem prezentacji, jaką prowadzisz. Mógłbyś wtedy na forum udzielić odpowiedzi zainteresowanej osobie. Jeśli sprawa jest bardziej złożona, weź numer telefonu lub adres mailowy od pytającego i udziel mu odpowiedzi w jak najkrótszym czasie. Jest jeszcze jeden sposób radzenia sobie w takiej sytuacji – niektórzy prelegenci, gdy nie znają odpowiedzi, odwracają pytanie: „A co o tym sądzi grupa?”. Zawsze jest prawdopodobieństwo, że ktoś z uczestników będzie znał odpowiedź.

3. Pytania pozorne, prowokacyjne. Właściwie to nie pytanie tylko atak w formie przemówienia. Gdy ktoś Cię atakuje, poproś o zadanie pytania, przecież przemówienie to nie pytanie. Na 99 procent uda Ci się w ten sposób spacyfikować agresora. Nie będzie potrafił skonstruować konkretnego pytania a nawet jeśli to zrobi, to odkryje swoje prawdziwe intencje czyli chęć zaatakowania Cię. W takiej sytuacji może stanowczo uciąć dyskusję i kontynuować prezentację.

Już znasz odpowiedź :) Oczywiście, że wersja nr 2.

Dlaczego?
Bo zastosowaliśmy tam stronę czynną czasowników: zajrzyjcie, znajdziecie. W pierwszym „poleceniu” znalazły się zwroty nazwijmy je pośrednimi: polecam Waszej uwadze ( w domyśle, obejrzyjcie go) oraz znalazło się tam (co, samo się znalazło, napisało?!)

Zapamiętaj, Twój komunikat, polecenie dla uczestników prezentacji musi spełniać dwa fundamentalne warunki:

1. Być jasny i prosty. Powiedz dokładnie odbiorcy, czego od niego oczekujesz: „zadzwoń do mnie”, „porozmawiaj ze mną”, „podejmij decyzję” o zakupie kursu Tajniki Prezentacji

2. Wybierz polecenie możliwe do zrealizowania przez odbiorcę komunikatu. Nie mów „kup” do człowieka, który w firmie nie odpowiada za decyzje zakupu. Wtedy lepiej wydaj polecenie „poleć moje usługi” albo „umów mnie na spotkanie z osoba, która może podjąć decyzje o kupnie”

Zawsze posługuj się, o ile jest to możliwe, krótkimi słowami.

Powiedz „rób” zamiast „wykonaj” czy „zrealizuj”
Powiedz „przyjdź” zamiast „weź udział”
Powiedz „zobacz” a nie „obserwuj”, „postrzegaj”, „wyobraź sobie”

Dłuższych wersji poleceń używaj wtedy, gdy powtarzasz swój komunikat. Pozwoli Ci to zamaskować powtórzenie.

Jak zwykle komentarze, uwagi mile widziane.