Nasze życie nie ma polegać na zarabianiu pieniędzy a następnie wydawaniu ich na niepotrzebne rzeczy w sieciach supermarketów, kupowaniu za dużych domów, dwóch samochodów. Często nieświadomie a czasami w pełni władz umysłowych, wpajamy tę konsumpcyjną filozofię swoim dzieciom.

Zadaj sobie pytanie: czy mając więcej pieniędzy, [także na debecie :)] kupując coraz to nowe gadżety, goniąc za kolejnymi okazjami i super promocjami staję się szczęśliwszy?

NIE!!!

Wydawanie pieniędzy traktujemy jako lekarstwo na wszystko. Mam ciężki dzień w pracy, coś sobie kupię. Nie mam humoru, pójdę z moją najlepsza przyjaciółką o imieniu Karta Kredytowa na spacer do galerii handlowej. Pokłóciłem się z szefem, zasługuję na nowego iphone’a. Tak ciężko pracuję, należy mi się od życia nowy samochód. I to teraz, zaraz!

Jak mówi reklama telewizyjna z Markiem Kondratem, zawsze coś :) Tylko tym razem zawsze coś, żeby wydać pieniądze.

Ostatnio znajomi kupili sobie do kuchni zestaw: stół plus 6 krzeseł za prawie 3 tysiące złotych. Byli bardzo zadowoleni z zakupu, przynajmniej Ona :)

Siedząc u nich na kolacji, przy pięknym stole zapytałem:
- Beata, czy chleb jedzony przy tym stole smakuje Ci bardziej niż gdy jadłaś go przy stole za 500 zł?
- Nie, smakuje mi tak samo – odpowiedziała.

Uwierz mi, otaczanie się pięknymi, drogimi przedmiotami nie da Ci szczęścia. Szczęście nie zależy od stanu posiadania a jest tylko naszym wewnętrznym odczuciem. Nawet jeśli myślisz, że z kolejnym samochodem, następnym apartamentem, kolejnymi wczasami zagranicznymi, ekskluzywnymi przyjęciami i rozrywkami staniesz się bardziej szczęśliwy, to się mylisz.

Znajdziesz je tylko i wyłącznie w sobie i w swoich najbliższych. Nawet jeśli teraz w to nie wierzysz, spróbuj dążyć do szczęścia, ale nie poprzez konsumpcję ale idź w przeciwnym kierunku –

uprość swoje życie.

Zastanów się, jakie byłoby życie bez reklamy, centrów handlowych, zakupów internetowych, pracy dla wielkich korporacji, noszenia wielkich logo Nike na koszulkach, oglądania głupkowatych programów rozrywkowych dla mas, gdzie nie wiadomo kto jest głupszy: uczestnicy czy jury?

Na pewno byłoby cichsze, z większą ilością wolnego czasu. Bez konieczności kupowania CZEGOŚ. Moglibyśmy wtedy mniej pracować. Wow, co za rewolucyjna koncepcja!

Bardziej koncentrowalibyśmy się na ludziach a nie na gadżetach. Żylibyśmy bardziej zdrowo. Przestali żreć Big Mac w zestawie powiększonym, Może nawet byśmy się więcej ruszali? Wiesz co się robi wieczorami gdy nie ogląda telewizji :)

Jak uwolnić się od nawyków konsumenckich?

Na początek musimy sobie uświadomić co dzieje się z naszymi umysłami kiedy oglądamy reklamy w telewizji, w kinie, w internecie. Chcemy więcej i więcej. Nie zastanawiamy się czy jest nam to potrzebne. Reklama mówi, że tego potrzebuję. Inni też to mają i ja też chcę!

po pierwsze: Nie bądź wyznawcą wartości korporacji, konsumpcji i pragnienia!

Oglądaj mniej telewizji. Unikaj centrów handlowych, jak możesz, blokuj „wyskakujące” reklamy na stronach internetowych.

W ogóle mniej kupuj. Kiedy chcesz coś kupić zastanów się czy jest Ci to naprawdę niezbędne. Jeśli tak, to pomyśl gdzie to możesz kupić. Czy w wielkim markecie (pewnie będzie taniej) czy może w prywatnym sklepiku „za rogiem” (pewnie parę złotych drożej). Nie chodzi o twoją oszczędność ale o podejście do zakupów w ogóle – czy dasz zarobić jakiejś wielkiej sieci handlowej czy drobnemu przedsiębiorcy?
Wybór należy do Ciebie.

Nie oglądaj się na innych. Nie startuj w wyścigu szczurów. I tak nie będziesz pierwszy na mecie z napisem „jestem większym dupkiem bo mam więcej wszystkiego”. Żyj dla siebie i swoich najbliższych.

Bądź kreatywny. Znajdź sposób na spędzenie czasu z najbliższymi bez zasilania kabzy wielkim korporacjom kinowym, handlowym i rozrywkowym. Może pójdziesz z najbliższymi na spacer do lasu albo pojedziesz na wycieczkę rowerową (ja w Święta Wielkanocne wraz z najbliższymi „zrobiłem” ponad 70 km na rowerze po Borach Tucholskich).

Naucz się naprawiać różne rzeczy, szyć, gotować (to ostatnie wyzwanie jest dla mężczyzn) Ja ostatnio odkryłem w sobie pasję do gotowania. Po prostu lubię posiedzieć w kuchni przy garach (oby nie codziennie) a potem patrzeć jak rodzinka „zmiata” jedzenie z talerzy.

Znajduj szczęście, a przynajmniej zadowolenie w drobnych rzeczach. Ciesz się z dobrych ocen swoich dzieci, z ich sukcesów sportowych, z tego, że partnerce/partnerowi udało się jakieś przedsięwzięcie, że minął kolejny, dobry dzień. Wszyscy jesteśmy cali i zdrowi w domu.

Bądź wolny i szczęśliwy. Zasługujesz na to.

pozdrawiam
PS. jeśli artykuł Ci się spodobał to kliknij Lubię to.

Posłuchaj jaką mam opinię w tej sprawie: w naszych czasach nie ma żadnego powodu aby nie robić zawodowo tego co chcemy.

Niech nasza praca zarobkowa stanie się naszą pasją! Zastanów się co Cię pasjonuje i zastanów się w jaki sposób możesz to powiązać z zarabianiem pieniędzy.

Ja pracuję zawodowo około 20 lat. Blisko 12 lat przepracowałem jako dziennikarz radiowy i prasowy. Od 8 lat pracuję jako prelegent w wydawnictwie edukacyjnym. Prywatnie, od 2 lat doradzam innym jak występować publicznie – prowadzę ten blog, wygłaszam wykłady i prowadzę szkolenia stacjonarne oraz udzielam prywatnych konsultacji jak występować publicznie.

Przyznaję, mam w życiu szczęście! Wiesz dlaczego?

Każdego dnia gdy wstaję rano, wiem, że będę robić w pracy to, co lubię.

Do zawodu dziennikarza trafiłem przypadkowo. Na początku lat 90. powtarzałem rok na studiach (grzechy młodości!). Studiowałem budownictwo na Politechnice Gdańskiej. Moja mama (wielkie dzięki!!!) znalazła w lokalnej prasie ogłoszenie o organizacji, przez trójmiejskie redakcje, kursu dziennikarskiego. Poszedłem, spodobało mi się a ja spodobałem się chyba organizatorom konkursu bo po kursie… wylądowałem w Radiu Gdańsk!

Po dwumiesięcznej wakacyjnej praktyce, zaproponowano mi etat. Nie mogłem w to uwierzyć. To była jedna z najszczęśliwszych chwil w moim życiu. W ten sposób rozpoczęła się moja 12-letnia przygoda z dziennikarstwem. Ogrom pracy, jeszcze więcej stresu ale nagroda moja była wielka:zadowolenie, satysfakcja z pracy, prestiż i popularność wśród kolegów i… koleżanek :)

W czasie 12 lat pracowałem w trzech rozgłośniach radiowych i dwóch redakcjach gazet.

Dlaczego zrezygnowałem z dziennikarstwa?

Zmieniły się moje priorytety. W tak zwanym międzyczasie powiedziałem sakramentalne „owszem” mojej miłości, Annie a potem na świecie pojawili się moi synowie, bliźniaki: Bartek i Szymon.

Praca dziennikarza jest, jakby to powiedzieć, wciągająca i pochłaniająca. Wychodziłem z domu około 9.00 a wracałem około 19.00 – 20.00 a czasami jeszcze później. Do tego dochodziła praca w niedziele – gazeta musi ukazać się w poniedziałki :)

Nie miałem czasu dla rodziny a synowie dawali w kość, oj dawali!

Wtedy pojawiła się możliwość zmiany pracy na „spokojniejszą” w wydawnictwie edukacyjnym. Powiem szczerze, nie wiedziałem czy będzie mi się podobało ale

znowu miałem szczęście!

Okazało się bowiem, że uwielbiam występować publicznie. Wydaje Ci się to dziwne? Mnie też:) Ale to prawda.
W wystąpieniach publicznych jest coś magicznego. Nie wiem jak to określić, ale czasami gdy przemawiam do ludzi i widzę, że moje słowa do nich trafiają, że jestem dla nich kimś ważnym, przez te kilkadziesiąt minut, to

czuję się jak gwiazda rocka!

Po pięciu latach pracy jako prezenter, widząc jak inni męczą się przemawiając do innych, pomyślałem: „kurczę, mnie to przychodzi z łatwością, mam wiele pomysłów na prezentacje, koledzy w pracy traktują mnie prawie jak „guru” w tej dziedzinie… Może mógłbym pomagać innym i dzielić się swoją wiedzą? Ta myśl zbiegła się w czasie z moją fascynacją internetem i tak narodził się

projekt Tajniki Prezentacji

Tak, tak, ten blog, który właśnie teraz czytasz. Od 2 lat dzielę się tu swoimi doświadczeniami. Prowadzę kursy online, udzielam konsultacji, napisałem książkę „Nie boję się mówić”, którą wydały Złote Myśli.
I znowu okazało się, że nauczanie innych to moja pasja. O satysfakcji też wspomnę :) Czasami dostaję takie maile od zadowolonych klientów lub czytelników, że rodzina musi mnie ściągać na ziemię spod sufitu!

Dlaczego opowiadam Ci tę historię?

Tak jak wspominałem, nie było w moim życiu dnia abym pomyślał: nie lubię swojej pracy. Jestem przekonany, że Ty także możesz mieć takie życie, jeśli jesteś na początku kariery zawodowej albo zmienić coś w swoim życiu jeśli praca nie jest obecnie Twoją pasją i nie jesteś szczęśliwa/y wykonując swoje codzienne obowiązki.

Zatem do dzieła!

PS. Napisz, proszę w komentarzu, czy Twoja praca jest tym co Cię pasjonuje i jak udało Ci się to osiągnąć.
Jeśli artykuł Ci się spodobał, kliknij proszę w ikonkę „Lubię to”.

Zaraz przytoczę, moim zdaniem najciekawsze ale przedtem pozwólcie, że zacytuję treść mojego maila (część z was zapewne w gorączce przedświątecznych przygotowań nie otworzyła korespondencji ode mnie…)

Treść mojego maila:
„Wierzę w Boga ale czy on wierzy we mnie?” – taki napis w formie graffiti widziałem codziennie przez 5 lat na dworcu Szybkiej Kolei Miejskiej Gdynia-Grabówek jeżdżąc na początku lat 90. na studia na Politechnice Gdańskiej.

Wtedy, wydawał mi się on przede wszystkim dowcipny. Teraz, jako gość po 40-tce z bagażem wielu doświadczeń (niektóre z nich nazywamy grzechami), zastanawiam się nad moimi relacjami z Bogiem.

I wiesz co? Mam wtedy przed oczami obdrapany mur kolejowego korytarza z krwistoczerwonym zdaniem „Wierzę w Boga ale…”

Czasami jestem na Niego wściekły, czasami się na Niego obrażam, czasami Go potrzebuję. Czasami a raczej rzadko… rozumiem

Właśnie, zrozumieć. To słowo klucz. Czy zastanawiasz się czasami Jak zrozumieć Boga i to kim jest?”

Już kilkanaście minut po wysłaniu wiadomości otrzymałem pierwszy list. Jego autorem jest Jerzy Łach (dane publikuję za zgodą autora):

„… Odnosząc się do pana wywodu:
- Bóg nie musi w pana (czy we mnie) wierzyć. On wie wszystko i nie potrzebuje wiary żeby wiedzieć o mnie cokolwiek,
- Grzech to grzech i nazywanie tego inaczej nie zmieni tego faktu, pana i mój grzech obraża Boga,
- Wściekanie na Boga również obraża Go,

Co do relacji z Bogiem: Ona nie będzie istnieć wcale jeśli człowiek (pan czy ja):
- Nie zrozumie kim jest, a jest pan tak jak i ja grzesznikiem,
- Nie ukorzy się przed Nim i nie uzna siebie za godnego potępienia,
- Nie wzywa imienia Pańskiego ku zbawieniu,
- Nie uwierzy pan w zbawczą moc śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.

Do tego nie potrzebne są książki czy ebooki myślicieli. Wystarczy stara Biblia, która jest spisanym Słowem Bożym. Nie potrzeba do tego księdza, ani religijnej organizacji. Jestem ewangelicznym chrześcijaninem, który zrobił kiedyś opisywane wyżej kroki i nawiązał relację z Bogiem. Jeżeli pan osobiście tego jeszcze nie zrobił – polecam serdecznie…”

Oto kolejna korespondencja. Od Cezarego:

„Odpowiadając na Twój list, polecam Ci do przeczytania jedno z Pism Świętych „Bhagavad-Gita Taka Jaka Jest”. Jeśli podejmiesz się przeczytania tej księgi to Twoje rozumienie Boga znacznie wzrośnie – gwarantuje.
Ja nie jestem w stanie policzyć ile razy czytałem to arcydzieło i do dzisiaj nie mogę się nasycić w pełni mądrościami tam zawartymi.

Einstein tez czytał Bhagavad-Gite. Nawet na okładce wydania (w polskiej wersji językowej) jest zamieszczony cytat Einsteina odnośnie Bhagavad-Gity. Skoro Einstein ja czytał to cóż tu mówić o nas…
Ta Księga wywróciła moje życie do góry nogami – warto było jak nie wiadomo co.”

I na koniec Cyprian:

„Bardzo często człowiek czyni sobie Boga na swoje podobieństwo, a to jest odwrotnie. To Bóg uczynił człowieka na swój obraz i podobieństwo, obdarzając go duszą, by przez rozum wzniósł się ponad wszystkie inne istoty (nierozumne), które są na ziemi.

Człowiek jako istota stworzona przez Boga otrzymał moc panowania nad światem. Człowiek ma wielki potencjał, jest podobny do Boga, choć ma też coś co go ściąga w dół – skłonność do grzechu.

Bóg nie obdarzył człowieka grzechem, ale to człowiek sprzeniewierzył się mu i od tego czasu więź jest zerwana, i cały czas człowiek jej poszukuje próbując odbudować.

Podobieństwo do Boga jest więc dynamiczne, czyli człowiek ma obowiązek doskonalenia się przez poznawanie i miłość Boga. Natomiast Bóg zawsze poszukuje i kocha człowieka, do tego stopnia, że 2000 lat temu przyszedł w ciele człowieka (zbliżające się Boże Narodzenie), by pokazać nam drogę i przez swoją bezgraniczną miłość aż po śmierć na krzyżu dać nam moc do przemiany siebie w dobrym, byśmy do niego dążyli.

To tyle. Jeśli chcesz włączyć się do dyskusji, zachęcam gorąco! Pozostaw swój komentarz.